A po e festojnë Vitin e Ri shqiptarët?

Viti i Ri vjen gjithmonë në kohë, por jo gjithmonë në të njëjtën gjendje shpirti. Ai vjen me orën që rreh mesnatën dhe me fishekzjarret që ndriçojnë qiellin, por poshtë atij qielli, në shumë shtëpi, ora rreh ndryshe. Rreh me mendime. Rreh me llogari. Rreh me një pyetje të heshtur: a po e festojmë vërtet Vitin e Ri, apo po e kalojmë atë?

Ka një Shqipëri që feston, dhe ka një Shqipëri që numëron. Numëron ditët, numëron lekët, numëron shqetësimet. Dhe këto dy Shqipëri nuk ndahen nga data në kalendar, por nga pesha e xhepit dhe lodhja e zemrës.

Shqiptarët sot nuk hyjnë në Vitin e Ri me një hall të vetëm. Hyjnë me një grumbull hallesh që janë bërë shokë të përditshëm: çmimet që rriten më shpejt se pagat, ushqimet që shndërrohen nga zakon në luks, faturat që nuk pyesin nëse është festë apo jo. Festa, për shumëkënd, nuk është më gëzim  është provë durimi.

Tryezat e fundvitit flasin më shumë se fjalimet. Ato tregojnë kush mundi dhe kush nuk mundi. Kush bleu gjithçka dhe kush hoqi dorë nga shumëçka. Kush ndezi dritat dhe kush i la të zbehta, jo për kursim, por nga nevoja. Dhe në këtë panoramë, pensionistët janë zëri më i qetë, por edhe më i dhimbshëm. Ata që ndërtuan këtë vend me vite pune, sot e presin Vitin e Ri duke menduar nëse pensioni mjafton për ushqimin, për ilaçet, për një darkë pak më ndryshe se zakonisht.

Por nuk janë vetëm ata. Janë edhe familjet që punojnë, por nuk ecin përpara. Janë të rinjtë që nuk festojnë, sepse mendja u rri te bileta e ikjes. Janë njerëzit që nuk kërkojnë luks, por normalitet dhe edhe ai po bëhet gjithnjë e më i shtrenjtë.

A po e festojnë Vitin e Ri shqiptarët?
Po, disa po. Por shumë të tjerë e kalojnë me një buzëqeshje të sforcuar, për hir të fëmijëve, për hir të zakonit, për hir të një nate që nuk duan ta lënë bosh. Dhe kjo nuk është dramë për tituj, por realitet për jetë.

Sepse festa nuk është vetëm dritë dhe zhurmë. Festa është siguri. Është qetësi. Është ndjesia se viti që vjen nuk do të jetë më i rëndë se ai që ikën. Kur kjo mungon, fishekzjarret bëhen dekor, jo gëzim.

Shqipëria hyn në Vitin e Ri me shumë njerëz që nuk kërkojnë më shumë. Kërkojnë më pak frikë, më pak barrë, më pak pasiguri. Dhe kjo është pyetja e vërtetë që duhet dëgjuar mes zhurmës së festës.